« قالَ » گفت [ جبرئيل ] : « إِنَّما أَنَا رَسُولُ رَبِّكِ » [ من آن نيم كه تو مىپندارى ] من فرستادهء خداوند توام ، « لِأَهَبَ لَكِ » تا ترا بخشم ، « غُلاماً زَكِيًّا » ( 19 ) پسرى هنرى پاك [ روز افزون ] . « قالَتْ أَنَّى يَكُونُ لِي غُلامٌ » گفت مرا چون بود پسرى ؟ « وَ لَمْ يَمْسَسْنِي بَشَرٌ » و هيچ مردم مرا بنساويد [ و به من نرسيد ] ، « وَ لَمْ أَكُ بَغِيًّا » ( 20 ) و من زانيه نبودم . « قالَ » [ جبرئيل ] گفت : « كَذلِكِ قالَ رَبُّكِ » چنين گفت خداوند تو . « هُوَ عَلَيَّ هَيِّنٌ » كه آن بر من آسان و خوار است . « وَ لِنَجْعَلَهُ آيَةً لِلنَّاسِ » و تا او را نشانى كنم [ و شگفتى ] مردمان را . « وَ رَحْمَةً مِنَّا » و بخشايشى از ما به تو ، « وَ كانَ أَمْراً مَقْضِيًّا » ( 21 ) و آن كارى بود از ما خواسته و گزارده و كردنى . « فَحَمَلَتْهُ » بار گرفت [ مريم ] به عيسى ، « فَانْتَبَذَتْ بِهِ مَكاناً قَصِيًّا » ( 22 ) دور شد و آن بار خود در شكم ، دور برد . « فَأَجاءَهَا الْمَخاضُ » درد زه خاستن او را باز آورد ، « إِلى جِذْعِ النَّخْلَةِ » كه با تنهء خرما بن شد [ و پشت خود بدان باز نهاد ] . « قالَتْ يا لَيْتَنِي مِتُّ قَبْلَ هذا » [ از تنگدلى گفت و شرم ] كاشك من بمردمى پيش ازين ، « وَ كُنْتُ نَسْياً مَنْسِيًّا » ( 23 ) و من چيزى بودمى گذاشته و فراموش شده . « فَناداها مِنْ تَحْتِها » آواز داد او را [ عيسى ] كه در زير وى بود « أَلَّا تَحْزَنِي » كه اندوهگن مباش . « قَدْ جَعَلَ رَبُّكِ تَحْتَكِ سَرِيًّا » ( 24 ) خداوند تو زير تو جويى كرد . « وَ هُزِّي إِلَيْكِ بِجِذْعِ النَّخْلَةِ » بجنبان بسوى خويش خرما بن را « تُساقِطْ عَلَيْكِ » تا فرو افتد بر افتد بر تو بر او ، « رُطَباً جَنِيًّا » ( 25 ) خرماى تر و تازهء در هنگام رسيده . « فَكُلِي وَ اشْرَبِي » [ رطب ] مىخور و آب مىآشام ، « وَ قَرِّي عَيْناً » و [ به فرزند ] چشم روش ميدار ، « فَإِمَّا تَرَيِنَّ مِنَ الْبَشَرِ أَحَداً » اگر از مردمان كسى بينى . « فَقُولِي إِنِّي نَذَرْتُ لِلرَّحْمنِ صَوْماً » بگوى من پذيرفته‌ام و پيمان كرده‌ام خداى را تعالى خاموشى ، « فَلَنْ أُكَلِّمَ الْيَوْمَ إِنْسِيًّا » ( 26 ) امروز با هيچ مردم سخن نخواهم گفت . « فَأَتَتْ بِهِ قَوْمَها تَحْمِلُهُ » عيسى را بر گرفت و آورد او را بقوم خويش .